''I gdyby nie to wszystko to byłoby dobrze wiesz, a tak poza tym, to wcale nie jest okej, Nie jest okej. Cześć..''
Idę naszą aleją szczęścia, którą wyznaczyliśmy sobie pare miesięcy temu. W gruncie rzeczy w ogóle się nie zmieniła. Wciąż jest tam szaro, ponuro i wieje chłodem. Nie wiem czy to dlatego, że wciąż trwa zima, której końca nie widać, czy może odzwierciedla ona stan naszych serc po rozstaniu, które są nadszarpnięte, mroczne i bez życia. Nie wiem. Podążając nią zauważam jednak plusy tego miejsca. Nigdy nie chodziło nią tak wiele par, jak teraz. Przytulają się i wyznają sobie miłość, jakby jutro miał nastać koniec świata. Coś odzywa się w moim sercu. Czy to zazdrość? Boję się, że tak. Boję się, że mimo iż zapierałam się nogami i rękoma, że nie tęsknię za tym co było, to jednak zazdroszczę tym wszystkim ludziom, którzy mogą cieszyć się swoją obecnością i nie martwić się o nic. Ale jeśli ich związki rozpadną się tak jak nasz? Rozpadł się zaraz po tym, jak wyznaliśmy sobie szczerą miłość na tej alei. I w tym momencie odzywa się we mnie współczucie. Współczuję im wszystkim, że będą cierpieć.
447. Wiem, że każdy z Nas wolałby przestać czuć. Dążymy do wymarzonego stanu: zero uczuć, zero emocji. Chcesz, to spisz mnie na straty. Nie zależy mi na tym.