czwartek, 21 marca 2013

74

Wykrzyczał mi twarz moje błędy. Nie wiedząc, że największym jest on sam. 

Mieliśmy być tu, ale jednak nas zabrakło, mielismy być tu, ale zgasło gdzieś nasze światło, mielismy być tu: tworzyć, czuć, przeżywać, zabrakło nas tu i rzadko kto nas wspomina.

Znów zdążyłam na chwilę przestać myśleć, wspominać i czuć. Na chwilę zrobiłam sobie przerwę. Dziś myśli i miłość do Ciebie wróciła ze zdwojoną siłą. Dziś po zasłonięciu okien, czuję jak wielki błąd popełniłam robiąc sobie przerwę od tego wszystkiego. I po raz kolejny zrozumiałam, że nie umiem bez Ciebie żyć, że mój świat bez miłości do Ciebie nie byłby wart nawet jednego oddechu. Wr. Ja nie chcę już tęsknić za tym, czego nie ma, muszę zaciskać pięści, bo to wszystko się zmienia.
Po raz kolejny przygniotły mnie problemy. Warczę na każdego wokół i nie potrafię nad tym zapanować nawet, jeśli bardzo się staram. Burzliwe związki są najpiękniejsze. Nie mogłabym wytrzymać w związku, w którym jest nudno. Siła wkurwienia jest najlepszą miarą miłości. Liczy się tylko, żeby nie rezygnować... Wybucham płaczem, bo nie wiem czy mam przeczekać chwilę słabości, czy postawić pionową kreskę i iść dalej. Nie wiem...Odnoszę wrażenie, że gdybyśmy stali tutaj teraz, obok siebie, twarzą w twarz, to pewnie zaczałbyś swoje kolejne wywody na temat indywidualizmu jednostki, ale wiesz doskonale, że ja nie chcę tego słuchać. Chcę się jedynie dowiedzieć, czy naprawdę warto jest tak upaść, strwonić czas. Wtedy pewnie mógłbyś mi powiedzieć, że to nie jest marnotrawstwo. Każdy dzień to kolejna lekcja, nawet tak z pozoru nie wartościowa. Naprawdę byś mógł, a ja chciałabym teraz usłyszeć te słowa, ponieważ to, utwierdziłoby mnie w przekonaniu, że wszystko co zrobiłam, ma jakiś cel w przyszłości. Możesz? Proszę, powiedz mi, że tak właśnie jest. Chcę, żeby te słowa dały mi jakąś siłę, chcę, żeby pomogły mi przeciwstawić się sobie samej, stanąć naprzeciw swoich wad. Chcę stać się swego rodzaju wolnym człowiekiem, który 'walczy' ze sobą samym i dla swojego dobra. Nie mam na myśli odmawiania sobie przyjemności czy robienia czegoś, co nie leży w naszej naturze. Czuję, że Ty wiesz, o czym myślę.
Patrząc na to wszystko, co wydarzyło się w przeciągu ostatnich dwóch tygodni mojego życia, jestem w stanie stwierdzić, że nowy etap dopiero się zaczyna, bo przecież co się jeszcze może stać? Straciłam miłość, przyjaźń, a jedyne co zyskałam, to nie przespane noce, udrękę i zły humor, którego skutkiem najczęściej jest wylew łez z moich oczu. Nie, ja nie chcę rozpamiętywać, ani niczego żałować, bo to co było już nie wróci. A co do przyjaźni? Nie ma sensu, jeśli druga osoba, uważająca się za bliską nam istotę, zaczyna traktować nas w taki sposób, który sprawia, że czujemy się wszystkiemu winni. Lepiej, że skończyło się to wszystko teraz, niż gdzieś w przyszłości, bo teraz przynajmniej nie boli tak bardzo. Przede mną wiele poważnych wyborów. Nie chcę żadnych żałować, jednak, kiedy mam podjąć jakąkolwiek decyzję, zżera mnie to od środka. Jednak nie to jest najgorsze. Najgorszym jest fakt, że zawsze żałuję każdej podjętej decyzji. To efekt mojej koszmarnej intuicji? A może to głupota? Nie wykluczone, że to jedno i drugie. Ale czy warto jest cokolwiek robić? Lepiej jest tonąć i odbić się od dna, albo zacząć walczyć, nawet jeżeli za jakiś czas mielibyśmy dotknąć powierzchni stopami? Już nie wiem. Świat jest przecież piękny, ale tylko do czasu, póki słońce nie zniknie całkowicie za chmurami, a Ty zostaniesz całkiem sam. Coś pękło, kiedy przyszła codzienność. I wiesz co? Zaczęliśmy żyć na odpierdol.