Kobiety mają zdecydowanie więcej połączeń międzypółkulowych niż mężczyźni. To powoduje, że potrafią w tym samym czasie przetwarzać informacje i mieć kontakt ze swoimi emocjami. Natomiast męskie półkule działają naprzemiennie. Mówiąc obrazowo, męzczyzna w jednym momencie, albo mysli, albo czuje.
My kobiety podejmujemy decyzję ''myśląc na głos''. Stąd zdarza nam się mówić za dużo. Nawet za dużo.
Męzczyzni nie mogą nam zabrać ducha, mogą nam zabrać jednie marzenia. Ile razy mogą nam mówić, że ich ranimy, skoro miłosć pokazuje ciemną stronę świata? Kobiety tak mają. Pragną czegoś najmocniej na świecie, a potem uciekają, bo boją się to złapać. Boją się cierpieć i rozczarowywać. Ja jestem indywidualistką. Sama sobie radzę z własnymi problemami, albo sama sobie z nimi nie radzę. Proste. Przecież jestem tylko zwykłym człowiekiem. W dodatku kobietą, często tęsknie, nie zapominam, wciąż mam nadzieję i wciąż wątpię. Swojego szczęścia nie możesz uzależniać od innych, ani tym bardziej od losu, musisz je budować sama. Powinnaś być silna, bo tylko tacy ludzie bywają szczęśliwi, a tę moc czerpie się z własnego wnętrza, z pokus, którym uda ci się oprzeć, z odnoszonych codziennie małych zwycięstw nad własnymi słabościami, z plonu, jaki przyniesie Twoja praca. A najgorzej jest jak zdasz sobie sprawę, że nic z tego nie będzie, że gdyby między wami miało coś być, to byłoby już dawno. Kiedy zrozumiesz, że to, co się dookoła dzieje, wcale nie zmierza ku spełnieniu Twoich marzeń.
Sapiemy, leżymy, płaczemy, śmiejemy się... a kiedy nagle przestajemy zdajemy sobie sprawę, że wcale się już nie kochamy... Poobiecywałeś i odszedłeś. Nie mam Ci tego za złe przecież. Czasami jest tak źle, że można albo się śmiać, albo oszaleć. Kim dla mnie jesteś?