Spoglądasz na mnie z góry, każdego dnia, czuję to i nie mogę wyzbyć się uczucia kontroli z Twojej strony. Czasem w przerażeniu zasłaniam okna, w nadziei, że dzięki temu nie ujrzysz moich błędów, które popełniam z każdym dniem. Obiecałam Ci, że będę twarda i zawsze z zawziętością będę walczyć o swoje, bo przecież tego uczyliśmy się razem każdego dnia. Teraz jest mi najzwyczajniej w świecie wstyd, że zawiodłam Cię w tej kwestii. Boję się tego, co sobie myślisz, patrząc na to co czynię. Zasługuję na pogardę i potępienie. Proszę Cię, pozwól mi o sobie zapomnieć, bo to jedyne, czego naprawdę pragnę. Nie chcę żyć ze świadomością, że obserwujesz każdy mój ruch, każdy mój błąd. Chcę usunąć Cię z mojej głowy, nie dlatego, że nic nie znaczysz, bo to nie prawda, tylko dlatego, że powoli tracę kontrolę nad tym co dzieje się z moim umysłem. Proszę Cię, wyjdź z mojej głowy, i zatrzaśnij za sobą drzwi. Przestań mi o sobie przypominać i pozwól żyć spokojnym życiem.
Nic nie jest takie samo.
Wiosna nie nadchodzi w odpowiednim czasie, panuje wszechogarniający mróz, który daje się we znaki mrożąc serce. Boję się, że zamrozi je całkowicie, że przez warstwę lodu, którą będzie pokryte, już nikt nie będzie w stanie się przebić. Mimo starań, nikt się nie przebije. Może taka opcja będzie najlepsza? Z jednej strony tak, bo uchroni mnie to przed cierpieniem i niepotrzebnym rozczarowaniem, lecz z drugiej strony, zabierze mi możliwość pokochania na nowo i i doświadczenia wzniesień, które są ewidentnie zaletami tego uczucia. Obawiam się jedynie tego, że jeżeli do mojego serca zawita już wiosna, to nie zostanie ona na długo, gdyż mróz, którym przepełnione jest serce, pokona dawkę słońca, które wkrada się tam czasem.
Kochałam jak nigdy, a wyszło jak zawsze... Masz wyjebane, więc też ci to pokażę, też posiadam uczucia, lecz już ich nie okażę.