Czuję w płucach zimne powietrze. Czy to znaczy, że żyję? Gromadzę w sobie chłód łapany przy każdym kolejnym hauście. Właśnie zamarza mi serce. Nie, to wcale nie przypadek. Robię to z nadzieją, że razem z nim zamarzną też wszystkie wspomnienia. Już ich nie chcę. Myślałam, że to będzie dobre. Gromadzić je w sercu i pamięci jak na kartkach starej książki, by wieczorami ocierać z niej kurz i czytać. Widzieć w wyobraźni te wszystkie obrazy, które oglądałam na własne oczy i słyszeć słowa, w które wsłuchiwałam się z takim zaangażowaniem. Już tego nie chcę. Nie chcę wracać do niczego, co dziś ma sens już tylko w czasie przeszłym. Czyli do czegoś, co miało sens, a dziś powoli mnie zabija. Ja albo one. One albo ja. Tlen, którym właśnie oddycham otula moją skórę porażającym zimnem. Może mi się uda? Czy na wspominania działa hibernacja? Czy zabijając je od środa, da się je zniszczyć hipotermią? Gdybym tylko nie musiała tego robić, gdybyś nie zmuszał mnie do tego. Widzisz mnie teraz? Spójrz na mnie. Boisz się tego widoku, prawda? Boisz się, bo wiesz, że to przez ciebie rozpadam się na kawałki. Że to ty zmusiłeś mnie do jednej z najgorszych śmierci, do walki z samą sobą. Zdążyłeś już zauważyć, że właśnie to jest najgorsze? Ta cholerna świadomość, że bez względu na wszystko co się stanie ja wygram i przegram jednocześnie. Szczęście kosztem nieszczęścia albo nieszczęście kosztem szczęścia. Wiem, to zależy tylko ode mnie, ale co z tego? Chciałabym o tym zapomnieć. Wymazać to z pamięci, pominąć przeszłość we wszystkim co dziś mnie otacza. Ja nie potrafię tak żyć, rozumiesz? Z tą świadomością idei cudownego życia, w którą tak wiele osób nie potrafi uwierzyć, a której ja dotknęłam własnym sercem. I nie, nic nie będzie już dobrze. Nie będzie lepiej, nie będzie jak kiedyś. Może nie będzie już gorzej, ale mam świadomość, że nigdy nie będzie tak, jak to sobie ułożyłam gdzieś w marzeniach. One już dawno upadły. Dopóki nie odetnę się od tego zła, nie będę potrafiła spokojnie spać i budzić się bez łez na policzkach. Pozwól mi się od siebie uwolnić. Popatrz na mnie jeszcze przez chwilę i dostrzeż, proszę, w moich oczach tę błagalną prośbę o to, byś pozwolił mi odejść. Nie wymagam od ciebie niczego więcej. Możesz nawet tu zostać. Tylko puść moje serce i daj mi odsunąć się od siebie choćby na kilka haustów powietrza, które właśnie zamraża mi wnętrze.
piątek, 7 lutego 2014
środa, 30 października 2013
103
Miłość jest tysiącem poświęceń, które mi się nie należą, których nie potrafię przyjąć z odpowiedzialnością i obietnicą, że nie wykorzystam ich przeciwko komuś, kto potrafiłby zrobić dla mnie wszystko. Najtrudniejsze jest to, że to nie działa w dwie strony. Kocham i nie chcę czyjegoś cierpienia, bo wiem jak to jest, kiedy boli każda cząstka ciała i duszy, bo traci się nie tylko miłość, ale też siebie. Wiem jak to jest, kiedy ktoś rozszarpuje ci serce, jakby chciał je ze sobą zabrać, a ty przez jakiś czas żyjesz nadzieją na to, że po nie wróci i je zabierze, bo należy do niego. I wiem jak to jest, kiedy on nie wraca, a ty masz tylko dwie drogi do wyboru - starać się poskładać to pokaleczone serce, albo zapomnieć o bólu - ale żadna z tych dróg nie jest dobrym rozwiązaniem, bo obie nie są możliwe do wykonania. Ja o tym wiem, przeszłam nawet przez to. Ja to czułam. Czułam jak to jest, kiedy zostajesz sama z krwawiącym sercem w klatce piersiowej, duszą na ramieniu i łzami na policzkach.
wtorek, 17 września 2013
102
Może i często się kłócimy. Może i nie zawsze jesteśmy w stosunku do siebie fair. Może i nie raz przesadzamy. Może wytykamy sobie za dużo wad, może i czasem mamy siebie dość. Ale ważne, że wiemy ile dla siebie znaczymy. Bo nawet, jeśli myślimy, że to już koniec, zawsze, ale to zawsze tęsknimy, żałujemy i kochamy... I nie wyobrażam sobie, że pewnego dnia, miałoby Cię zabraknąć.
piątek, 23 sierpnia 2013
101
Jeśli rolą serca jest pompowanie krwi i kochanie jednocześnie to czy ta miłość nie powinna, razem z krwią, roznosić się po każdym, nawet detalicznym, elemencie ciała? Czy w takim przypadku człowiek nie powinien kochać tylko serce, ale całym sobą? Myślę, że właśnie tak powinno to funkcjonować i nawet jeśli nie do końca jesteśmy tego świadomi to w zasadzie tak jest. Miłość bardzo często stawia nas na granicy szału i smutku i to właśnie wtedy mówimy, że boli nas serce. Gdyby ludzie kochali tylko sercem to już dawno znaleźliby coś, co pozwalałoby na jego amputację bez jednoczesnej śmierci. Chronilibyśmy siebie samych przed bólem, który chwilami jest nie do zniesienia, a przecież jesteśmy świetni w wymyślaniu nowych rzeczy, więc to teoretycznie nie byłby problem. Problemem jest to, że człowiek w miłość angażuje całego siebie. Poświęca nie tylko serce, ale siebie, w każdym calu. Łamie wszelkie reguły, by tylko nie być skazanym na samotność i zaczyna kochać. Poharatanym sercem, poszarpaną duszą, zawiedzionym zaufaniem, zapłakanymi oczyma, wystawianą na próby wiarą w ludzi. Tak po prostu wszystkim. Nie ogłasza dla siebie banicji tylko dlatego, że ktoś zawiódł. Na początku stara się stawiać przed sobą lustro weneckie, by widzieć wszystko, a samemu zostać niezauważonym, ale zapomina o tym, że za to lustro można zajrzeć. I dopiero kiedy ktoś odważy się spojrzeć z boku i zobaczy człowieka wartego uwagi, chce pokazać mu coś innego. Wyrwać go z amoku wspomnień i sprawić, by sam zobaczył, że nie warto jest być sentymentalistą. Że droga izolacji donikąd nie prowadzi, a ludzie są stworzeni do tego, żeby kochać. A on wierzy. Wierzy w każde słowo nowo poznanego człowieka, bo ciągle potrafi ufać. Mimo tylu psychicznych ran, które bolą dużo bardziej niż nawet te zadane nożem, on wciąż potrafi w uśmiechu innej osoby dostrzec przesłanie 'ja cię nie skrzywdzę, możesz mi wierzyć'. I wiecie co jest największą ironią? Że on krzywdzi. Nieważne jak, to bez znaczenia czy słowami czy odejściem, ale krzywdzi. I wszystko zaczyna się od nowa. Idea lustra weneckiego znów stanowi cały świat osoby, która chce się za nim schować, a pojawienie się kolejnego człowieka z ufnością w oczach znów nadaje sens życiu. I to błędne koło tak po prostu nie ma końca. Więc jeśli aż tak bardzo boli wszystko to, co pozornie przypisane jest dla serca, to czy naprawdę sądzicie, że ono dałoby radę to wszystko udźwignąć? Wilibyśmy się z bólu rozrywającego nasze klatki piersiowe od środka. Umieralibyśmy z miłości, co wbrew pozorom wcale nie jest romantyczne. Dawalibyśmy z siebie ludziom wszystko tylko po to, by oni mogli potem zabić nas choćby jednym słowem. To właśnie ta tragiczna strona ludzkiego życia, która jest tylko wytworem czyjejś wyobraźni. Bo my ból rozkładamy na nas całych razem z krwią, odciążając przy tym serce. My nie kochamy tylko jednym elementem całej układanki, ale nią całą. Jeśli kochamy, to kochamy całym sobą.
niedziela, 11 sierpnia 2013
100
Jak to się stało, że byłam pierwszą osobą, która potrafiła powiedzieć ci, że jesteś niezwykły, że dla człowieka który jest dla ciebie ważny stajesz się po prostu szczęściem w ludzkim wcieleniu? Możesz myśleć cokolwiek, przekonywać mnie do tego, że nie jesteś jakimś ideałem, ale pamiętaj wtedy, że w odpowiedzi dostaniesz tylko uśmiech i zaprzeczenie, bo dla mnie właśnie tym jesteś. Nie potrafię wyjaśnić ci jak to jest, że mimo wad, które przecież w tobie widzę, ja nie potrafię wskazać żadnej innej osoby, która byłaby w mojej ocenie lepsza niż ty, ale tak właśnie jest. Nie ma na tym świecie kogoś, kto byłby bardziej perfekcyjny w swojej nieperfekcyjności niż ty. Nie jesteś idealny i to właśnie czyni cię idealnym dla mnie.
99
Jesteśmy młodzi. Mamy setki pasji i tysiące niespełnionych marzeń, ustawionych gdzieś w kolejce naszej wyobraźni. Moglibyśmy żyć chwilą. Mamy szansę żałować w przyszłości tylko rzeczy, na które nie mieliśmy odwagi i jednocześnie mamy szansę, by było ich jak najmniej. Możemy zaplanować wszystko dokładnie tak jak tego chcemy i tego nie robimy, bo zwyczajnie boimy się reakcji innych. Bezsens.
98
Nie chcę ci obiecywać rzeczy, których nie będę w stanie zrealizować. Nie chcę kłamać ani sprawiać ci zawodu, bo nie chcę cię krzywdzić. Mogę ci obiecać, że nigdy świadomie nie zrobię niczego co mogłoby cię zaboleć, ale nie mogę obiecać, że nigdy nie sprawię, że będziesz smutny. Mogę obiecać ci, że nigdy od ciebie nie odejdę, ale nie mogę zagwarantować, że zawsze między nami będzie cudownie. Mogę obiecać ci, że będę opiekować się twoim sercem, ale nie mogę obiecać, że ono nigdy nie ucierpi. Mogę obiecać ci, że zawsze będę robiła wszystko by ci pomóc, ale nie mogę obiecać, że zawsze mi się uda. Mogę obiecać ci, że będę się starać, ale jestem tylko człowiekiem i nie mogę obiecać, że nie popełnię żadnego błędu.
Subskrybuj:
Posty (Atom)