Miłość jest tysiącem poświęceń, które mi się nie należą, których nie potrafię przyjąć z odpowiedzialnością i obietnicą, że nie wykorzystam ich przeciwko komuś, kto potrafiłby zrobić dla mnie wszystko. Najtrudniejsze jest to, że to nie działa w dwie strony. Kocham i nie chcę czyjegoś cierpienia, bo wiem jak to jest, kiedy boli każda cząstka ciała i duszy, bo traci się nie tylko miłość, ale też siebie. Wiem jak to jest, kiedy ktoś rozszarpuje ci serce, jakby chciał je ze sobą zabrać, a ty przez jakiś czas żyjesz nadzieją na to, że po nie wróci i je zabierze, bo należy do niego. I wiem jak to jest, kiedy on nie wraca, a ty masz tylko dwie drogi do wyboru - starać się poskładać to pokaleczone serce, albo zapomnieć o bólu - ale żadna z tych dróg nie jest dobrym rozwiązaniem, bo obie nie są możliwe do wykonania. Ja o tym wiem, przeszłam nawet przez to. Ja to czułam. Czułam jak to jest, kiedy zostajesz sama z krwawiącym sercem w klatce piersiowej, duszą na ramieniu i łzami na policzkach.