Jesteś najdroższy, a ta miłość jest bezcenna. Jesteś moim sercem,a potrafisz wyrwać je kilkoma słowami.Jesteś moim spokojem, ale wytwarzasz chaos w mojej głowie. Jesteś moim szczęściem, ale tak często obdarzasz mnie bólem. I choć czasem tak bardzo chciałabym już z nas zrezygnować, nie potrafię się poddać. Bardzo Cię kocham, ale czasem nie mogę już Ciebie słuchać, nie mogę na Ciebie patrzeć. Tak bardzo potrzebuje Twojej obecności, ale czuję pewną ulgę, że chwilami mi Ciebie brak. Zdarza się, że tęsknię za Tobą, a wtedy dzięki tęsknocie powoli unika na moment miłość. Chcę z Tobą być, ale czasem mam Cię tak cholernie dość. I gubię się dziś sama w sobie. Jestem pomiędzy śmiercią a umieraniem. I wiesz,wolę umierać powoli i boleśnie, ale w pewnym sensie i w szczęściu z sercem. Wolę umierać z Tobą.
Kiedyś możemy o tym porozmawiać, teraz nie bardzo rozumiem do końca konsekwencje, pojęłam schemat, idę do przodu, ciągnę wagonik osób, żeby nie zostawały tam z tyłu, zniszczeni, zmęczeni życiem, bez sił i nadziei. Przykleiłam do siebie tę plakietkę i teraz mam być silna, mam nad wyraz dobrze dawać sobie radę, postępować dobrze, bezbłędnie, i nieważne, że nie mam pojęcia jak, mam mętlik w głowie, multum ciężkich wyborów, nie, nieistotne, mam zwyczajnie to wziąć na swoje barki i poukładać. Nie składałam jeszcze tak skomplikowanej układanki.
iiii nie, ja wcale nie muszę zamieszkać w psychiatryku, przecież ja tylko obsesyjnie Cię kocham, myślę o Tobie 24 godziny na dobę, śnie, marzę o Tobie, wyobrażam sobie naszą wspólną przyszłość i cokolwiek kupuję, robię to z myślą o Tobie, czy będzie Ci się to podobało. Czy to tak wiele?
|