niedziela, 10 lutego 2013

36

Ciemny pokój rozświetlony przez monitor laptopa. Do pomieszczenia wpada chłodne, zimowe powietrze. Siedzę tu sama. Niebieskooka szatynka. Wpatruje się w Nasze zdjęcie. Mam nie chcianą  nadzieję, że słusznie postępuję, lecz wiem, że się gubię. „Czasem nie wiem co robię, czuję się jakby to był jeden wielki żart.” Wszystko jest wokół mnie niejasne, mam ochotę rzucić to wszystko i iść do przodu, tak po prostu.
Te momenty, gdy siedzimy osobno, pół podłogi, jedno krzesło, ściana. Odległości to śmieszna sprawa. Czasami pół słowa to za dużo. Część imienia. O jedną ósmą ramienia za daleko, za blisko. Połowa języka. Połowa stopy. Blisko, daleko, bliżej, dalej, za blisko, za daleko, za późno, za wcześnie. Odległość opisywana czasem. Mam do ciebie dwie minuty stopami. Mam do ciebie osiem uderzeń serduchem o żebra. Mam pół języka, druga połowa się gdzieś w tobie już zgubiła. Poszukam palcami, zacznę od pleców, od brzucha, zacznę od piersi. Znajdę. Może ugryź, ból mnie poprowadzi, ból mnie uśmiechnie, ból zacznie się wspinać po nerwach, jeden impuls za impulsem, korale, nitka, uśmiech, ból. 
Zrobiliśmy różne rzeczy, ale nie chcieliśmy tego
I znów wracamy do tej samej struktury, do tej samej rutyny
Ale Twój temperament jest tak samo zły, jak mój
Jesteś taki sam jak ja, ale jeśli chodzi o miłość - jestem po prostu zaślepiona
Kochanie, proszę, ratuj.