wtorek, 29 stycznia 2013
5
Cześć momencie w moim życiu, którego nie jestem w stanie opisać nawet najbardziej słonymi łzami, którymi karmię codziennie złudzenia, że będzie dobrze. Witam cię w moich skromnych progach. Rozgość się. Zaraz przygotuję pościel, zgadując, że pozostaniesz na długo. Nie lubimy rozczarowań, więc wolimy zrezygnować ze szczęścia niż obawiać się cierpienia. Nigdy nie przestaniesz kogoś kochać. Po prostu nauczysz się bez niego żyć.Czasami nie przestajesz kochać, ale potrzebujesz już mniej. Nauczyłam się, że można żyć dalej, bez względu na to jak niemożliwe się to wydaje, i że ból..łagodnieje. Nie mija całkowicie, lecz po pewnym czasie nie jest już taki dominujący..
Nie, nie jestem piękna. Nawet nie staram się być piękna, bo po co? Po co mam zwabiać, nęcić i korcić skoro i tak z tego nie korzystam? Po co mam zwiększać liczbę zachorowań na depresję, złamane serce, zatracone nadzieje? Po co mam krzywdzić ludzi? Jaki jest w tym cel? Nie, nie jestem piękna. Nie chcę być.
Osłabiasz me serce, żołądek i cały organizm, mieszam się jak sól z cukrem w swoich uczuciach, myślach i przekonaniach...
Nie ścigaj człowieka, który postanowił od Ciebie odejść. Nie proś, żeby został. Nie błagaj o litość. On pojawił się w Twoim życiu tylko po to, żeby obudzić w Tobie to, co było uśpione. Muzykę, z której nie zdawałeś sobie sprawy. Jego misja jest zakończona. Podziękuj mu i pozwól odejść. On miał tylko poruszyć strunę. Teraz Ty musisz nauczyć się na niej grać. Ktoś zapytał mnie, co najbardziej lubię. Zamarłam. Po chwili wahania powiedziałam, że lubię książki i zieloną herbatę, bo nie śmiałam powiedzieć, że najbardziej lubię seks, piwo i papierosy, najlepiej razem. Stałabym się straszną suką w oczach innych.
Kiedy wydaje Ci się że słyszysz coś czego nie powinieneś usłyszeć, kiedy myśli zamieniają się w słowa i bolą, cholernie bolą, kiedy uważasz że zrobiłeś dobrze a tak naprawdę wszystko jest źle. Zaczynasz umierać... i chuj Cię to w prawdzie obchodzi bo tak jest Ci lepiej. Czasami nawet nie wiesz, że idziesz krawędzią.. Nie wiesz, że stąpasz po grząskim gruncie, który lada chwila osunie Ci się spod stóp. To smieszne, ale zachowujesz się jak słoń w składzie porcelany. Bez taktu, wyczucia, granic, jakbyś tylko Ty istniał. Ale wiesz co? to wszystko w końcu obróci się przeciw Tobie i spadniesz w głęboką przepaść samotności. Nikt wtedy nie poda Ci ręki, zanużysz się tylko w wyrobach czekoladopodobnych, które nigdy nie zastąpią Ci prawdziwej, mlecznej czekolady, którą straciłeś przez własną głupotę. Gdy miłość odchodzi, na początku boli najbardziej, lecz z czasem ból mija, łzy wysychają, w snach też już jej nie ma. Z czasem człowiek zapomina, jakby nigdy tego nie było. Chowa ból głęboko w sobie. Resztki bólu, resztki, które już nigdy nie znikną. Sentyment zawsze będzie.
Może prościej.. znudziła mi się zabawa w kotka i myszkę, udawanie, wciskanie sobie na siłę, że to coś czego chcę. Znudziła mi się wiara, że istnieje w tym wszystkim coś wyjątkowego i głębokiego, wątpię. Nie chce mi się wierzyć w jakąkolwiek przyszłość dla tego. Szkoda, że dopuszczasz do tego, że tak myślę. Szkoda, że wszystko się wypaliło i zostało tylko 'czymś', a nie jest już tym 'wszystkim', którym było... nie będę inwestować w to siebie. Może to śmieszne, że się chowam i uciekam. Ale koniec ran. Nawet jeżeli się kochamy, to teraz tylko oddzielnie. Myślę, że doszliśmy do momentu, kiedy zaczęliśmy się nienawidzić. Wolałeś swoje życie kretyna, szczęście by nas znudziło. Zdechniemy osobno, samotnie.