Zostając sama ze sobą czuję się jak uwięziona w celi z seryjnym mordercą. Wszystko we mnie jest przeciwko mnie, każda najmniejsza cząstka wbija w swoje maleńkie ciałko nóż, sprawiając sobie ból, sprawiając ból mnie. Myśli nawzajem się torturują, gryzą, szamoczą, nie dają sobie żyć. Jakby coś ze środka mnie prosiło o koniec, jakby chciało wymusić moją kapitulację i po prostu zniknąć. Po prostu przestać się kruszyć. To wie, że mój opór jest bezcelowy, bo i tak nie uratuję niczego. Szarańcza pochłania wszystko, czemu, jak dotąd, nie pozwalam odejść. Świat sypie się jak potworne domino; przecież wszystko jest ze sobą nierozerwalnie połączone. Uciekam, zamykam się w umierającym świecie w środku, (nie słucham) nie słyszę. Zasłaniam oczy rękami i czekam, udaję odważną, jak zawsze. Gram główną rolę w piekielnym spektaklu, jestem bohaterką na niby. Nie pozwalam się temu skończyć tylko i wyłącznie po to, by nie dać rzeczywistości powodów do interesowania się mną, do dotykania spraw, o których absolutnie nie powinna się dowiedzieć. Ja po prostu nie mogę się poddać. Nigdy.