wtorek, 29 stycznia 2013

9


Nie chciałam byś znalazł się w moim świecie, bo doskonale wiedziałam, że nieliczni zniosą. Jego intensywne barwy, te ciągłe uśmiechy i mój ''wieczny optymizm'', nie wiadomo, dlaczego ludzie ciągle uśmiechnięci wzbudzają niechęć? No bo jak można cały czas cieszyć się życiem? No jak? Jakim cudem nie narzeka się na wszystko
i wszystkich dookoła? No? Nie mam pojęcia, jak sobie z tym poradzić, więc najprościej sobie nie radzę. Mam swoją broń, wiesz? Noszę tarczę obojętnych spojrzeń 
i zimnych wyrazów twarzy, wyrachowanych zachowań, ciężkich słów. Uciekam przed Tobą z maską ignorantki, lecz nie zdajesz sobie sprawy jak bardzo czuję to wszystko i chowam miłośc do wewnątrz. Proste. Może wcale nie musi Cię kochać cały świat? Może wystarczy jedna osoba? Miłość nie zawsze oznacza szczęście. W tym trudnym do zrozumienia słowie kryje się nie tylko euforia, ale i przypływy smutku, bólu, bezgranicznej tęsknoty i walki z samym sobą. Czuję się mentalnie wykorzystana, cieleśnie zgwałcona, cierpię szczęśliwa, boję się będąc bezpieczną...Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham mojego kota.   
Pytasz czy żałuję? Nie. Nigdy nie będę żałować tych nocy z Tobą u boku, tych wycieczek, tych pocałunków, zapachu Twoich perfum na moim ciele. Nigdy nie będę żałować Twoich uderzeń, kłótni. Bo to przecież miłość, a miłości się nie żałuje. 
We "wszystko" wlicza się także ludzi? Czy ludzie to inne "wszystko" czego potrzebujemy? Bo w końcu niektórzy nie lubią ludzi i mówią, że mają wszystko. Czymże jest więc wszystko i na jakie kategorie się dzieli? W milczeniu słucham opowieści znudzonych kobiet. Jaki pech, że one nie wiedzą, jak źle jest narzekać na miłość. I że bez miłości ich istnienie straciłoby cały sens. Na ogół jestem szczęśliwa, bo generalnie nie mam powodów do smutku. Ale przychodzą takie dni kiedy wkurwia mnie wszystko, kiedy wraca cała moja przeszłość. Czuję się wtedy taka bezradna, bezsilna, mam ochotę płakać. Kładę się wtedy na łóżku, zakładam słuchawki i puszczam muzykę na full. Dokładnie wsłuchuję się w bit, analizuję każde słowo, każde zdanie, wczuwam się w to i ogarniam dany przekaz. Jestem wtedy głucha na wszystko wokół, na cały ten burdel, który mnie otacza. Nie ma żadnej możliwości, by sprawdzić, która decyzja jest lepsza, bo nie istnieje możliwość porównania. Człowiek przeżywa wszystko po raz pierwszy i bez przygotowania. To tak, jakby aktor grał przedstawienie bez żadnej próby. Cóż może być warte życie jeśli pierwsza próba już jest życiem ostatecznym? Dlatego życie zawsze przypomina szkic. A nawet szkic nie jest właściwym określeniem, bo szkic jest zawsze zarysem czegoś, przygotowaniem do obrazu, gdy tymczasem szkic, jakim jest nasze życie, jest szkicem bez obrazu, szkicem do czegoś, czego nie będzie. Nic nie boli bardziej niż fakt, że masz świadomość iż możesz zrobić ze mną dosłownie wszystko, a ja i tak Cię nie zostawię. W takich momentach zaczynam żałować, że przyznałam Ci się do miłości.
Nic nie dzieje się przypad­iem, a pewne rzeczy przypominają nam, że powinniśmy pozostać tam, gdzie jesteśmy. Tam, gdzie w tej chwili czujemy się szczęśliwi. Choćby nie wiem jak chciało się wrócić do przeszłości, nie wolno... nigdy. Życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne.Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć. Dużo słucham, czasem mało mówię a mogłabym powiedzieć dużo, ale ciężko jest wydobyć przemyślenia na światło dzienne poskładać gramatycznie i ubrać w ładne słowa "poprawne politycznie". Czasem lepiej jest milczeć. Tylko boję się, że mogę przemilczeć życie i żałować niewypowiedzianych słów. Jak mam się nauczyć mówić? Gdzie szukać odwagi?